Grootste problemen in de zorg zijn op te lossen

Gepubliceerd op: 07-03-2017
Grootste problemen in de zorg zijn op te lossen

Als toehoorder was ik op 20 februari aanwezig bij het zorgdebat in Nieuwegein. Er waren diverse partijen vertegenwoordigd en er werd gediscussieerd over verschillende problemen in de zorg en in het sociaal domein. Zoals over het tekort aan verpleegkundigen in de verpleeghuiszorg. Ook de volgende onderwerpen werden besproken:

* Positie verzekeraars met maatschappelijke verantwoordelijkheid;

* Innovatie die achterblijft;

* Verzorgingshuizen opnieuw openen;

* Ggz zorg;

* Hoe vinden cliënten de juiste zorg.


Interessant vond ik dat de afstemming tussen wetgevingen, een heel belangrijk thema, tijdens dit debat niet eens aan de orde kwam.  Je ziet dat cliënten van het kastje naar de muur worden gestuurd. De cliënt is het dupe van organisaties die steggelen over onder welke wetgeving een indicatie valt.


WMO-Wijzer verkiezingseditie

Vorige week is de nieuwe WMO-Wijzer krant verspreid onder onze relaties, gemeenten en zorgaanbieders. De krant staat ditmaal in het teken van de verkiezingen. Hierin staat heel kort een oplossing geschetst voor veel voorkomende problemen. Kort gezegd: regel de uitvoering van zorg van alle wetgevingen vanuit de wijk. In deze blog wil ik hier verder op in gaan.


Het wijkteam

In veel gemeentes zijn wijkteams actief, vooral in grotere steden is dit populair. Kleinere steden of dorpen hebben vaak een sociaal team dat het hele dorp of een van de kernen van een gemeente bedient. Al deze teams zijn geïnitieerd vanuit de Wmo of soms vanuit de jeugd en in enkele gevallen zijn er combinaties te zien. Ook zie je dat participatieconsulenten vanuit de participatiewet soms toegevoegd worden. De samenstelling van de teams is vaak een combinatie van Wmo-consulenten, maatschappelijk werk, wijkverpleegkundigen soms aangevuld met specialisten en Mee consulenten. Het lastige aan de wijkteams op dit moment is dat ze gefinancierd worden vanuit de Wmo; tot op zekere hoogte zijn wijkteams bedoeld om de toegang tot de Wmo uit te voeren. Echter bestaat er in deze teams veel behoefte aan het samen met cliënten oplossen van problemen los van het feit of het oplossen van deze problemen onderdeel is van de Wmo. Dat levert de nodige dilemma’s op.


Een paar dilemma’s op een rijtje:

1.   De verschillende petten van de wijkverpleegkundige:

De wijkverpleegkundige is indiceerder voor de zorgverzekering voor persoonlijke zorg, is spil tussen sociaal en medisch en is uitvoerder van adl handelingen bij de cliënt. De reden waarom een wijkverpleegkundige ergens voor kiest is daarom vaak divers en gaat soms in tegen uitvoering van de Wmo.


2.   Dagbesteding versus participatie:

Waar houdt nu dagbesteding op en begint re-integratie. In hoeverre zijn problemen met werk het gevolg van psychische problemen die met de juiste begeleiding opgelost zouden kunnen worden?


3.   Maatschappelijk werk versus Wmo:

Als maatschappelijk werker heb je gesprekken met cliënten. Wanneer is dit maatschappelijk werk en wanneer is dat een keukentafelgesprek in het kader van de Wmo?


4.   Client vraagt om dagbesteding maar valt eigenlijk onder de WLZ, als wijkteam wil je gewoon oplossen en zet je dagbesteding in vanuit 

de Wmo. Wie toetst dat? Welke gevolgen heeft dat voor nu en voor langere termijn?


5.   Een Mee consulent ondersteunt een cliënt bij het vinden van een veilige woonomgeving. Is dat begeleiding in de zin van de Wmo? 

Wanneer wel en wanneer niet?

En zo zijn er nog grote hoeveelheden dilemma’s waar wijkteams en professionals tegenaan lopen. De oorzaak van deze dilemma’s zit hem vooral in de afstemming van de wetten en de manier waarop in Nederland de budgetten zijn verdeeld.


Oplossing

De meest logische oplossing die aansluit bij de ingeslagen weg is de volgende:

Breng de toegang tot en financiering van alle 5 wetten naar de wijk. Naast de Wmo op wijkniveau en vaak ook de uitvoering van de Jeugdwet komen dan ook de uitvoering van de participatiewet, een deel van de Zorgverzekeringswet en de WLZ naar de wijk.


Een wijkteam, wijkloket voor alle vijf wetgevingen. Door de financiering hierop aan te passen ontstaat een mix van professionals die gezamenlijk in staat zijn om in plaats van praten over maatwerk, daadwerkelijk maatwerk te creëren.


De financiële kaders zijn voor alle wetgevingen aan de hand van populatie begrotingen in de wijk te bedenken. Door de vijf verschillende budgetten tot één wijkbudget te maken vervaagt de discussie van waar valt het onder, vervaagt de neiging om te bezuinigen ten opzichte van andere wetten en te zoeken naar de randen en ontstaat een innovatieve coöperatie waarbij oplossen van problematiek voorop komt te staan.


Het effect hiervan is enorm:

* Je haalt de discussie over afstemming wetgeving weg bij de burger.

* Burgers en mantelzorgers hebben 1 aanspreekpunt, 1 loket dichtbij huis en laagdrempelig.

* Niemand valt tussen wal en schip en want er is geen wal en schip meer.

* Ontschotting wordt geheel doorgevoerd, zorgbreed.

* Er komt ruimte voor echte innovatie tussen de wetten in.

* Door dat het dicht bij de burgers plaatsvindt kan de wijk zelf participeren in het zorgteam door te signaleren, mantelzorg ondersteuning te bieden, burenhulp etc.

* Geen plek in een verpleeghuis, de zorg wordt voorlopig thuis geregeld zonder discussie over wetten.

* Plaatselijke ondernemers worden maatschappelijk betrokken want het gaat om hun wijk, hun klanten.

* Dilemma’s zoals hierboven geschetst verdwijnen als sneeuw voor de zon. Als jij als maatschappelijk werker een gesprek een keukentafelgesprek noemt dan is dat prima het komt toch uit dezelfde pot. Geen pettenverhaal meer voor de wijkverpleegkundige maar gewoon inzet deskundigheid binnen het team.

* Geen moeilijke overgang meer van jeugd naar Wmo of van Wmo naar WLZ, gewoon op maat bieden wat nodig is.


Struikelblokken

Hoe revolutionair is dit nu? Ik heb werkelijk geen idee. Tuurlijk zal je de nodige struikelblokken tegenkomen maar mijns inziens is dit een logische volgende stap en maakt het van Nederland een zorgstaat waar je “u” tegen zegt.

Eventuele struikelblokken zouden kunnen zijn:

* Verzekeringen willen niet meewerken omdat ze de controle verliezen

o Het moet niet afhangen van organisaties die wel of niet mee willen werken. Je moet dit vanuit Den Haag optuigen.

* De nut en noodzaak van het CIZ komt in het geding

o Ja vast maar zie ik niet als een probleem, wel belangrijk om de expertise toe te voegen aan het wijkteam.

* Hoe bepaal je de juiste budgetten?

o Op dit moment is de financiering van zorg in Nederland 1 grote proeftuin. Laten we best practices daaruit pakken en op die wijze de juiste budgetten bepalen. DAT KAN

* Verdeling budgetten over wetgeving


Als je alles in één pot stopt hoe weet je dan nog wat onder welke wet valt? En hoe je de budgetverdeling moet maken per wet? Eigenlijk is dat het lastigste struikelblok dat er is. Het grappige is dat dat struikelblok er nu ook is. Alleen ligt het verscholen onder een hoop bureaucratie, patiëntenleed, kastje naar de muur gedoe of onterechte indicaties. Volgens mij als de hele wijkpot voldoende is om de zorg en de voorzieningen te bekostigen dan moeten we ophouden ons druk te maken over de verdeling per wet. 


Ik zou het erg leuk vinden om reacties op dit idee te ontvangen. Mail gerust naar redactie@wmo-wijzer.nl

Norbert Strijker“ WIDTH=750 HEIGHT=269></td></tr></tbody></table><p style=


Terug naar blogoverzicht


Volg ons ook op:


Nieuwsbrief

Wilt u onze nieuwsbrief ontvangen? Klik hieronder op de knop.





Itinmotion Webdesign WebsitesRmk reclame en advies bureau